کارو

تی ... جون ببخشید من اعصابم سر جاش نیست و این پستا هم واسه اینه که نمی خوام جای جعفر خالی باشه دلم بیشتر براش تنگ می شه این خواهش رو از من بپذیر وکمک کن تا وقتی جعفر میاد وبلاگ رو دو تایی آپ کنیم

از کارو

بی وفا

زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کرد

زین سپس جای وفا چون تو جفا خواهم کرد ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کرد

گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد

هرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهید

داده از پند به من پیر خرابات نوید کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمید

شِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرد

درس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان بهر هر درد دوایی است دواها پنهان

نسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان

زخم دل را میِ ناب دوا خواهم کرد

من که هم می خورم و دُردی آن پادشهم بهتر آنست که اِمشب به همانجا بروم

سر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شوم

دست از دامن طناز رها خواهم کرد

خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم شیخ و ملاء و مُریدان همه را قهر شوم

بر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم گر که روزی زقضا حاکم این شهر شوم

خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد

زکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخ

آنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخ

وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد

وقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیان

تا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خواران

کف این میکده ها را زعبا خواهم کرد

هر که این نظم سرود خرٌم و دلشاد بُود خانهَ ذوقی و گوینده اش آباد بُود

انتقادی نبود هر سخن آزاد بُود تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُود

تا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد

کارو

آخرین نامه

این آخرین نامه ای است از یک وجبی گور زندگی واژگون بخت خود برای تو می نویسم ...

فاصله من - فاصله پیکر در هم شکسته ی من - باگور بی نام نشانی که در انتظار من است،یک وجب بیش نیست ...

این نامه،هذیان سرسام آور رؤیای وحشتناکی است که در قاموس خانواده های بدبخت،نام مستعارش زندگیست...

شایدآخرین کلمه ی این نامه،به منزله ی نقطه سیاهی باشد بر آخرین جمله ی داستان غمانگیز زندگی از یاد رفته ی دخترت...

خدا می داند که در واپسین لحظت عمر، چقدر دلم می خواست پیش تو باشم...

وپس ازسه سال جان کندن تدریجی . هم آغوشی با سودا گران ورشکست شهوت...

در بسترخون آلودهوس های مست وننگ وبد نامی وفراموشی،جان زهرآلودم را درآغوش پر محنت تو،با دست تو،به مرگ می سپردم...

افسوس که تو اینجا نیستی ... نه تنها تو، هیچکس اینجا نیست،جز این پیکر در هم شکسته ام وپیر مردی رنجور،که با دریافت بیست ريال (بیست ريال که مزد آخرین همآ غوشی من است) نامه ای را که اکنون می خوانی به جای من،برای تو می نویسد.

می دانم که با خواندن این نامه،به خاطربخت سیاهی که دخترت داشت،تا سرحد جنون خواهی گریست.

گریه کن مادر!... بگذار اشک های تو سیل بنیان کن بنای شرافت کازدبی باشد که دراین دنیای دون،منهای پول، پشتوانه ی زندگی هیچ تیره بختی نیست...

دختر تو مادر، دارد همین حالا،پای دیواری سینه شکسته،درکمال ناکا می و بد نامی می میرد.

ای کاش دختر در به در تو که من بد بخت با شم،میتوانست با مرگ خود،انتقام شیر حلالت رااز زندگی حرامی که داشت بگیرد.

میدانم هرگز باور نمی کردی اینچنین نامه ای به دست تو برسد. تو بر حسب نامه های گذشته ی من، دخترت را زنی نجیب می دانستی که شرافتمندانه، دور از خانه وکاشانه،نان مادر ستمدیده وخواهر یتیمش را به دست می آورد ...

چگونه بگویم مادر!...که از بخت بد من بد بخت،در عصری به دنیا آمدم که ((شرافت)) به طور رقت انگیزی بازارش کسادست...

می دانی یعنی چه،مادر،یعنی همه ی هرچه که تا کنون به تو نوشته ام دروغ محض بوده است ... دروغ محض... اما اجتناب نا پزیر..

خدا میداند که هیچ دلم نمی خواست دل شکسته ات را; بار دیگر بشکنم ..

مادر جان!در تمام مدت این سه سالی که مرا به این قبرستان بی سرپوش آرزوها وآمال انسانی، این آخرین ایستگاه امید بیکاران خانه به دوش شهرستانی، این تهران خراب شده، روانه کردی،بر حسب راه نکبت باری که این اجتماع هرزه پیش پای زندگی غریب من گذشت،من یکی ازبی پناه ترین وبی گناه ترین گناه کاران روزگار بوده ام.

افسوس!... هزارافسوس... که ضربان نا مرتب قلبم فرصت نمی دهد تا آنچنان که می خواستم، جزئیات گذشته ی اندوه بارم را برایت شرح دهم. همان قدر باید بگویم که - به مرگ تو مادر - هیچ نفهمیدم چطور شد که زندگی، به سرنوشتی اینقدر درد ناک، دچارم کرد. سه سال تمام شد،شب و روز، کار من پاسخ دادن به تمنای هرزه ی مشتی نامرد بود که درازای پولی نا چیز،همه مستی ها،پستی ها، و رذالت های خود را وحشیانه درذلت زائیده ازپیکر خسته وتب آلود من، خلاصه می کردند ...

آه،خداوندا!... چه سرنوشت وحشتناکی!...

درعرض این سه سال، سرتا سر آرزوهای من ،اشک ها وعشق های پنهانی من، بازیچه ی خنده ها، محبت ها وپایکوبی های ساختگی بود...

در عرض این مدت،هرگز فرصت اینکه چند دقیقه از ته دل به خاطر سیه روزی خودم اشک بریزم نداشته ام...

تنها یکبار، تقریباً شش ماه پیش بود که در کشمکشیک درد جانکاه، صمیمانه خند یدم ... اما به خدا، مادر، اگر بدانی این خنده ی تصادفی را چقدر وحشیانه در لرزش لبانم شکستند!... اخ... اگر بدانی...

آری،مادرجان، شش ماه پیش در همان خانه ای که آشیانه ی حراج تدریجی ناموس محتاج من بود،صاحب فرزندی شدم!...

ازچه پدری؟!...از چند پدر؟!... اینهاراهیچ نمی دانم ... اما آنچه مسلم بود، خدا برای نخستین بار بزرگترین نعمت ها را - نعمت مادر بودن رابه من ارزانی کرد ...

شبی که دخترم، به دنبا آمد تا صبح از خوشحالی خوابم نبرد... برای چند ساعت همه ی درد ها، دربه دری ها، گرفتاری ها را فراموش کرده بودم ... احساس می کردم که زنی نجیبم ودر خانه ای محقر وآبرومند برای شوهرمهربانم، طفلی زیبا به دنیا آورده ام.... وفردا صبح پدرش از دیدن او...

(رئیس) آن خانه نفرین شده، بچه ام را از دستم گرفت، به زور گرفت. قدرت اینکه از جا تکان بخورم نداشتم... هر چه فریاد کردم ماما!...ماما!... فریادم دردل سنگش مؤثر واقع نشد.

آخ مادر. به بین سرنوشت، کار انسان را به کجا می کشاند... که در خانه ای چنین رسوا،به زنی رسوا که رئیس خانه است،باید ((ماما)) گفت... آخ بی چاره مادر...

باری... بچه ام را از آغوشم بیرون کشیدند... بردند... هنگامی که برای آخرین بار نگاهم به قیافه ی معصوم طفل بیگناه افتاد، مثل این که با یک نگاه سرگردان از من پرسید:((چرا))؟!...

دخترم را بردند... وبر حسب قوانین حاکم بر اینچنین خانه ها، او را در خلوت محض به خاک سرد کوچه ها سپردند.

چه میدانم ؟!... شاید این حکمت خدا بود. شاید خدا فکر کرده بود که مردنش بهتر از ماندنش است... دنیایی که سرنوشت دختر زن نجیبی چون تو را به اینجا می کشاند، چه سر نوشتی می توانست نصیب دختر یک فاحشه ی بد بخت کند.

پس ازدخترم، مراهم بیرون کردند... از کارافتاده بودم... درد فقدان بچه،کمرهستی مرا شکسته بود.

مادر جان... تصادفی نیست که شش ماه است نزد تو خجلم ونتوانسته ام مقرری ماهانه را برایت بفرستم.

به خدا مادر،در عرض این شش ماه درآمدم حتا آنقدر نبوده است که یک شب با شکم سیر به خواب روم!...

خدانگهدارتان... !..

پایان